Μίλα Τώρα!

Το Χαμόγελο του Παιδιού εν όψει της 6ης Μαρτίου Σχολικής Ημέρας Ενάντια στην Ενδοσχολική Βία και Εκφοβισμό πραγματοποιεί για 7η συνεχή χρονιά μια σειρά δράσεων και εκδηλώσεων για την ευαισθητοποίηση του κοινού. Η σημαντικότερη δράση είναι η φωνή των παιδιών και τα μηνύματά τους ενάντια σε αυτό το φαινόμενο. Με βασικό μήνυμα το <Μίλα Τώρα> καλεί όλα τα σχολεία και τα παιδιά να συμμετέχουν και να δημιουργήσουν το δικό τους μήνυμα.

 

Στα πλαίσια αυτής της δράσης οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μαθητές του Τμήματος Ένταξης είπαν το μήνυμά τους χρησιμοποιώντας το δακτυλικό αλφάβητο της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας.

https://milatora.gr/schools/actions2020/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%ac%cf%82-%ce%b8%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84/

Πρόληψη παιδικής κακοποίησης – συνέντευξη από τη συγγραφέα, κ. Γιώτα Αλεξάνδρου

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικής Κακοποίησης διαβάσαμε και επεξεργαστήκαμε ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, που λέγεται «Μόνο αν θέλω». Σε αυτό το βιβλίο ηρωίδα είναι η μικρή Έλλη, η οποία έχει ένα μεγάλο παράπονο από τους μεγάλους: Την αγκαλιάζουν και τη φιλούν χωρίς να ζητούν την άδειά της. Το βιβλίο αυτό μας άρεσε τόσο πολύ που αποφασίσαμε να πάρουμε μία συνέντευξη από τη συγγραφέα, κ. Γιώτα Αλεξάνδρου.

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε τις ερωτήσεις που απηύθυναν οι μαθητές από το Τμήμα Ένταξης της Ποταμιάς Θάσου.

https://www.youtube.com/watch?v=RR1u1lOjMTM&t=2s

Ακολουθούν οι απαντήσεις της κ. Αλεξάνδρου.

1. Μένω στην Αθήνα.

2. Όχι, δεν έχω.

3. Είμαι νηπιαγωγός. Ναι, μου αρέσει γιατί η κάθε μέρα μπορεί να είναι παιχνίδι.

4. Δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σε ό,τι κάνω, αγαπώ την αλήθεια, εκτιμώ την πραγματική φιλία και αναζητώ τη χαρά και την ομορφιά σε κάθε μου βήμα.

5. Στον ελεύθερο χρόνο μου συναντώ φίλους, βλέπω παραστάσεις και ταινίες, ταξιδεύω, διαβάζω βιβλία και γράφω.

6. Από μικρή είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τις ιστορίες. Μου άρεσε να πλάθω παραμύθια και να τα παρουσιάζω στα παιδιά της γειτονιάς με αυτοσχέδιες κούκλες. Επίσημα, η συγγραφική μου πορεία ξεκίνησε με ένα θεατρικό έργο που έγραψα για την ομάδα ενός δημοτικού σχολείου. Το έργο αυτό ανέβηκε με ενθουσιασμό από τους μικρούς ηθοποιούς και κάποιος μου πρότεινε να το εκδώσω. Έτσι συνεχίστηκε το παιχνίδι με τις λέξεις και τις ιδέες ως ενήλικας πια.

7. Τα σουτζουκάκια με ρύζι.

8. Μου αρέσει το τσάι με άρωμα γιασεμί.

9. Έχω γράψει δεκατρία βιβλία.

10. Δύσκολη ερώτηση. Το καθένα το αγαπώ για άλλους λόγους. Θα ξεχώριζα, λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας σε συγκεκριμένα θέματα, τα βιβλία μου Φένια, η αγαπημένη των ήχων, Οι Νταήδες του Βυθού και ο Ρομπέν των Θαλασσών, Μόνο αν Θέλω και φυσικά το τελευταίο μου και αγαπημένο για πολλούς λόγους Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου.

11. Είναι πολλά τα βιβλία που αγαπώ. Ανάμεσά τους είναι Ο Μικρός Πρίγκιπας του A. Exypery, Η Μόμο του M. Ende, το Θαύμα του R.J. Palacio.

12. Δε θυμάμαι να σας πω ακριβώς. Έγραψα την ιστορία ένα καλοκαίρι, την άφησα στην άκρη και άρχισα να τη δουλεύω ξανά το επόμενο καλοκαίρι.

13. Τις όμορφες εικόνες της ιστορίας τις έχει αποδώσει με χιούμορ και φαντασία η βραβευμένη εικονογράφος Σάντρα Ελευθερίου.

14. Δεν ξέρω. Ήταν ιδέα της εικονογράφου ή του γραφίστα. Εσείς για ποιο λόγο λέτε;

15. Θα του έλεγα ό,τι και η Έλλη. Λάθος είναι οι αγκαλιές και τα φιλιά που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα, ακόμα κι αν προέρχονται από αγαπημένα πρόσωπα. Δεν είναι αγένεια να λέμε όχι και να εκφράζουμε αυτό που θέλουμε με όμορφο τρόπο. Το σώμα μας είναι δικό μας και μόνο εμείς έχουμε δικαίωμα να το ορίζουμε. Να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας και να σεβόμαστε τις επιθυμίες μας. Να μην υποχωρούμε στην πίεση κανενός.

16. Θα τους έλεγα ό,τι και στα παιδιά. Να μην πιέζουν τα παιδιά τους να δέχονται ψυχαναγκαστικά τα φιλιά και τις αγκαλιές των άλλων στο όνομα της ευγένειας και των καλών τρόπων. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να δείξουν την εκτίμηση και την αγάπη τους αν το επιθυμούν. Να σέβονται το δικαίωμα των παιδιών να ορίζουν το σώμα τους από την αρχή της ζωής τους, γιατί μόνο τότε θα έχουν μια καλή σχέση με τον εαυτό τους και θα μάθουν να συνάπτουν υγιείς σχέσεις με τους άλλους μεγαλώνοντας. Και φυσικά να εμπιστεύονται το ένστικτο των παιδιών τους που συνήθως δεν κάνει λάθος.

17. Όταν ήμουν μικρή, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα κι εγώ άβολα, όπως η Έλλη, και υπέμενα αγκαλιές και φιλιά από συγγενείς γιατί έπρεπε να ήμουν ευγενική. Έτσι, κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο εμφανίστηκε στη φαντασία μου η Έλλη και μου έκλεισε το μάτι. «Σύμφωνη» ψιθύρισα και άρχισα να γράφω την ιστορία της.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ερωτήσεις σας, παιδιά. Σας εύχομαι καλές γιορτές! Να έχετε μια όμορφη χρονιά, με υγεία, χαρά, δημιουργία και ονειρεμένα ταξίδια της ψυχής και του νου μέσα και έξω από τα βιβλία!

Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού – συνέντευξη από τον πρόεδρο του Νομαρχιακού Συλλόγου ΑμεΑ, κ. Μάκη Κρεμύδα

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία  μαθητές του Τμήματος Ένταξης του σχολείου μας είχαν την τιμή και την χαρά να συνομιλήσουν με τον κ. Σμαραγδο Κρεμύδα, Πρόεδρο του Νομαρχιακού Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία του Νομού Καβάλας. Ο κ. Κρεμύδας είναι άτομο με αναπηρία όρασης και θέλησε να μοιραστεί με τα παιδιά διάφορες πληροφορίες. Ακολουθούν οι ερωταπαντήσεις που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της διαδικτυακής συνέντευξης που παραχωρήθηκε.

Πού γεννηθήκατε; Πού μεγαλώσατε;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καβάλα και συγκεκριμένα σε μία περιοχή που λέγεται Αγία Βαρβάρα.

Πόσο χρονών είστε;

Είμαι 53 χρονών.

 Τι δουλειά κάνετε;

Αυτή τη στιγμή δεν εργάζομαι κάπου. Είμαι συνταξιούχος. Πλέον καθημερινά προσπαθώ μαζί με τους συνεργάτες μου (μέσω του συλλόγου μας) να υποστηρίξουμε άτομα με αναπηρία όρασης, αλλά και άλλης μορφής αναπηρίας σε διάφορα θέματα. Εκπροσωπούμε δύο συλλόγους: την Περιφερειακή Ένωση Τυφλών Ανατολικής Μακεδονίας με έδρα την Καβάλα και τον Νομαρχιακό Σύλλογο Ατόμων με Αναπηρία πάλι στην Καβάλα. Τα γραφεία είναι στο Διοικητήριο, στο ισόγειο.

Έχετε δική σας οικογένεια;

Ναι, είμαι από τους τυχερούς. Είμαι παντρεμένος από το 1990 και έχω δύο παλικάρια, ένα που είναι 28 χρονών και ένα που είναι 24 χρονών και είναι τώρα φαντάρος. Μάλιστα, είμαι και παππούς.

Γεννηθήκατε τυφλός;

Όχι, γεννήθηκα όπως γεννηθήκατε κι εσείς. Στην πορεία της ζωής μου διαπίστωσα πως είχα ελαττωμένη όραση. Αυτό σιγά σιγά επιδεινωνόταν με τον καιρό. Είχα κάποια προβλήματα στο σχολείο, γιατί δεν έβλεπα πολύ καλά στον πίνακα από τις πίσω θέσεις. Έπρεπε να είμαι στα μπροστινά θρανία για να μπορώ να βλέπω αυτά που έγραφε η δασκάλα μου στον πίνακα. Αργότερα προσπάθησα να κάνω κάποια πράγματα με θεραπείες, αλλά η πάθηση που είχα έφτασε σε σημείο να επιδεινωνόταν. Στη συνέχεια λόγω τροχαίου που είχα έφτασα σε σημείο να μην βλέπω εντελώς. Άρα, ξέρω πώς είναι ο κόσμος, πώς είναι ο ήλιος, πώς είναι η θάλασσα, ξέρω πώς είναι τα δέντρα, οι άνθρωποι, πώς είναι το πρόσωπό τους, τα μάτια τους, έχω την εικόνα αυτή στο μυαλό μου, αλλά για να τον καταλάβω καλύτερα πρέπει να πιάνω με τα δάχτυλά μου.

Υπάρχει κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς σας που είναι τυφλό;

Όχι και ελπίζω να μην υπάρξει ποτέ. Παρόλο που η πάθηση μπορεί να ανήκει στις κληρονομικές παθήσεις, ελπίζω και εύχομαι να μη συμβεί σε κανένα μέλος της οικογένειάς μου. Αλλά αυτά τα πράγματα τις περισσότερες φορές, παιδιά, είναι λαχείο. Σου συμβαίνει κάτι χωρίς να το περιμένεις, χωρίς να το υπολογίζεις. Η αναπηρία λέμε είναι κατάσταση, δεν είναι επιλογή.

Αν σας στείλουν μήνυμα στο κινητό ή στον υπολογιστή μπορείτε να το διαβάσετε; Αν ναι, πώς;

Υπάρχουν πλέον συστήματα ηχητικά, τα οποία μπορούμε να τα εγκαταστήσουμε στους υπολογιστές μας. Αυτά τα συστήματα μιλάνε. Μας διαβάζουν, λοιπόν, αυτά που γράφει η οθόνη. Είναι ειδικά λογισμικά, λέγονται αναγνώστες οθόνης. Άρα, τα διαβάζουμε όχι με τα μάτια μας, αλλά μέσω της ακοής μας. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν διάφορες συσκευές. Πχ μπορεί να έχουμε ένα ομιλούν κομπιουτεράκι. Εγώ πατάω αριθμούς και σύμβολα, επειδή όμως δεν μπορώ να δω αν έχω κάνει κάποιο λάθος, το κομπιουτεράκι κάθε φορά που πατάω κάτι, το διαβάζει δυνατά. Αυτές, αλλά και πολλές άλλες συσκευές διευκολύνουν την καθημερινότητά μας και μας επιτρέπουν να είμαστε ενεργοί πολίτες και να κάνουμε διάφορες δουλειές όπως κι εσείς.

Πώς περνάτε τον ελεύθερό σας χρόνο;

Το πρωί ασχολούμαι με τους συλλόγους που ανέφερα στην αρχή της συνέντευξης. Αλλά πολλές φορές αφιερώνω και τα απογεύματά μου σε θέματα που αφορούν στα μέλη μας. Γενικά, η μέρα μου είναι πολύ γεμάτη. Κάποια απογεύματα τα περνώ με την οικογένειά μου, με τον εγγονό μου, με προσωπικές ενασχολήσεις που μπορεί να έχει ο καθένας που βρίσκεται στη δική μου ηλικία.

Πώς μπορεί ένα άτομο που δεν βλέπει να περπατάει με άνεση στο δρόμο;

Το να περπατάει κάποιος που δεν βλέπει με τη δική του αυτονομία είναι κάπως δύσκολο. Παρόλα αυτά αν κάποιος εκπαιδευτεί, χρησιμοποιώντας το λευκό μπαστούνι, μπορεί να μετακινηθεί σε συγκεκριμένες διαδρομές που γνωρίζει με σχετική ασφάλεια και σχετική αυτονομία. Σε αυτό, βέβαια, παίζει ρόλο και η συμπεριφορά των συμπολιτών μας που δεν πρέπει να καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια στα οποία κινείται ο κόσμος. Δεν πρέπει πχ να βάζουν στα πεζοδρόμια τραπέζια, καρέκλες, διαφημιστικά σταντ, προϊόντα. Αν κάποιος τοποθετήσει πράγματα πάνω σε ένα πεζοδρόμιο εν αγνοία μου, θα χτυπήσω πάνω σε αυτά και θα είναι λίγο δύσκολο εκείνη τη στιγμή να καταλάβω τι συμβαίνει, γιατί δεν θα έχω στο νου μου ότι υπάρχουν εκεί εμπόδια. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και με τις τέντες των καταστημάτων που είναι κατεβασμένες χαμηλά. Αν περάσω από εκείνο το σημείο, θα χτυπήσω το κεφάλι μου.

 Έχετε ανθρώπους κοντά σας που σας στηρίζουν;

Ναι. Συνήθως έχω ανθρώπους της οικογένειάς μου, αλλά έχω και συνεργάτες από το γραφείο, οι οποίοι με βοηθούν στις μετακινήσεις μου και προσπαθούν όσο το δυνατόν αυτές να γίνονται με ασφάλεια και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο καλύτερος συνοδός βέβαια είναι αυτός που είναι εκπαιδευμένος και γνωρίζει πώς να εξυπηρετεί έναν άνθρωπο με πρόβλημα όρασης. Γιατί αν δε γνωρίζει πώς μπορεί να τον βοηθήσει, πιθανόν από μία λάθος κίνηση να υπάρξει κάποιος τραυματισμός. Γι’ αυτό εμείς που έχουμε πρόβλημα όρασης, καλό είναι να εκπαιδευόμαστε με εκπαιδευτές κινητικότητας που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Πλέον διαθέτουμε κι εμείς εδώ στην Καβάλα και τη Δράμα και εκπαιδεύουμε τα άτομα που έχουν πρόβλημα όρασης προκειμένου να μπορούν να αποκτούν την αυτονομία με τη χρήση του λευκού μπαστουνιού και να μετακινούνται στις πόλεις και στις περιοχές στις οποίες ζουν όσο το δυνατόν με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Σας έχουν κοροϊδέψει ποτέ;

Στα χρόνια που δημιουργήθηκε το πρόβλημα, όχι. Αλλά να ξέρετε ότι κάποιοι που δεν είναι τόσο καλά γνώστες όταν βλέπουν κάποιο άτομο με λευκό μπαστούνι να μετακινείται με έναν τρόπο πιο αργό, πιο επιφυλακτικό κτλ μερικές φορές μπορεί να λένε κάποιες φράσεις είτε θαυμασμού, είτε το αντίθετο, πχ τι του συνέβη, αχ κρίμα κ.α. Τέτοιου είδους εκφράσεις, πολλές φορές δεν μας ικανοποιούν, μπορεί να μας στενοχωρούν. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι δομημένη η κοινωνία μας και μερικές φορές όταν κάποιος δεν ξέρει, δεν εκφράζεται και σωστά.

Πώς έχετε διαχειριστεί το γεγονός ότι δεν βλέπετε;

Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσεις. Όταν περνάνε σιγά σιγά τα χρόνια αναγκαστικά πρέπει να βρεις τρόπο να κινηθείς, να κάνεις διάφορες εργασίες και σιγά σιγά αναγκάζεσαι να προσαρμοστείς και να εκπαιδευτείς. Μετά από αρκετά χρόνια πλέον, νομίζω πως το πρόβλημα που έχω δεν είναι πρόβλημα, έχω ξεπεράσει πλέον όλες αυτές τις αρνητικές σκέψεις που μπορεί να κάνει κάποιος όταν του πρωτοεμφανίζεται ένα πρόβλημα και τον περιορίζει αρχικά στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Νομίζω πλέον μετά από τόσα χρόνια και με την ενασχόλησή μου με το συγκεκριμένο χώρο έχω καταφέρει να βάλω στο περιθώριο την αναπηρία και να θεωρώ πως είμαι ένα άτομο χωρίς αναπηρία, όπως εσείς.

Σε τι σχολείο πήγατε; Είχατε εκεί υποστήριξη;

Τα πρώτα χρόνια που ήμουν στο σχολείο δεν είχα τόσο μεγάλο πρόβλημα, αλλά δεν ήταν και τόσο εξελιγμένη η υποστήριξη των ατόμων με αναπηρία στα σχολεία με παράλληλη στήριξη ή με τμήματα ένταξης. Έτσι δεν υπήρχε κάποια υποστήριξη. Προσπαθούσαμε μόνοι μας με την οικογένειά μας να κάνουμε αυτά που μπορούσαμε, αλλά, ξέρετε, μερικές φορές δεν μπορείς να πετύχεις το καλύτερο δυνατό και σαφώς δυσκολευόμασταν περισσότερο από τους υπόλοιπους μαθητές. Ήταν πολύ δύσκολες εποχές. Βέβαια, μην νομίζετε ότι και τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Πάντα υπάρχουν δυσκολίες και ο καθένας πρέπει να ξεπερνάει τα προβλήματά του, πρώτα με τη δική του επιμονή, με το δικό του το μυαλό. Οφείλει βέβαια και η κοινωνία από τη μεριά της να υποστηρίζει και να διευκολύνει τα άτομα που έχουν οπτική αναπηρία.

Τι είναι το σύστημα Braille;

Είναι ένα σύστημα γραφής και ανάγνωσης που χρησιμοποιούν τα άτομα που έχουν οπτική αναπηρία/προβλήματα όρασης και τυφλότητα. Είναι μία γραφή κωδικοποιημένη και δεν έχει καμία σχέση με τη γραφή των βλεπόντων. Δημιουργούνται κουκκίδες πάνω στο χαρτί και έτσι σχηματίζεται μία ανάγλυφη επιφάνεια.

Αξίζει κάποιος που βλέπει να μάθει Braille; Πού θα του χρειαστεί;

Πλέον πάρα πολλά άτομα εκπαιδεύονται στο σύστημα αυτό ενώ δεν έχουν τα ίδια οπτική αναπηρία. Θέλουν να έρθουν σε επαφή με την κουλτούρα και τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας μας. Υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας που από ενδιαφέρον και περιέργεια θέλουν να μάθουν πώς μπορεί κάποιο άτομο με πρόβλημα όρασης να διαβάσει και να γράψει. Έρχονται και αρκετοί εκπαιδευτικοί για να πάρουν πιστοποίηση στο σύστημα Braille. Θεωρώ πως ό,τι μαθαίνει στη ζωή του ένας άνθρωπος είναι καλό, γιατί ξυπνάει και άλλα ερεθίσματα του μυαλού. Διευρύνει τους ορίζοντές του.

Θα θέλαμε να κλείσουμε τη συνέντευξη με εξής λόγια του κ. Κρεμύδα…

https://www.youtube.com/watch?v=k0ob7TKCxuA&t=5s

Προστατεύω το σώμα μου - Προφυλάσσομαι από τον σεισμό

Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα Μείωσης των Φυσικών Καταστροφών (13 Οκτωβρίου) ασχοληθήκαμε πολύ με το τι  μπορούμε να κάνουμε σε περίπτωση σεισμού και τι μπορούμε να αποφύγουμε. Διαβάσαμε πολύ χρήσιμα φυλλάδια από τον ΟΑΣΠ και φυσικά κάναμε ασκήσεις ετοιμότητας τόσο εντός της τάξης μας, όσο και εκτός τάξης.

 

Τι πρέπει να κάνω ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ του σεισμού:

Διατηρώ την ψυχραιμία μου.

Δεν βγαίνω στο μπαλκόνι.

Μπαίνω κάτω από ένα σταθερό τραπέζι και κρατάω τα πόδια του.

Αν είμαι σε σημείο που δεν μπορ.ω να κρυφτώ κάτω από ένα τραπέζι, μένω στο σημείο που βρίσκομαι και βάζω ένα χέρι πάνω στο κεφάλι μου και ένα χέρι πάνω από τον αυχένα μου.

 

 Τι κάνω ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ:

Δεν τρέχω.

Δεν μπαίνω σε ανελκυστήρα, αλλά χρησιμοποιώ τις σκάλες.

Μένω μακριά από παράθυρα, από καλώδια της ΔΕΗ, από δέντρα, από κτίρια.

Κατά την άσκηση ετοιμότητας, οι μαθητές φέρθηκαν με σοβαρότητα και πραγματικά προσπάθησαν να ακολουθήσουν τις οδηγίες. Ακόμη και μικρά λαθάκια που έγιναν, υπήρξαν αφορμή για μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση.

Το σώμα μου μου ανήκει

Η προστασία του σώματός μας και το δικαίωμά μας να ορίζουμε εμείς οι ίδιοι το σώμα μας είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει φέτος ολόκληρη τη σχολική χρονιά. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικής Κακοποίησης έλαβε χώρα στο σχολείο μας μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία από την κ. Τσελέπη Χρύσα, με σκοπό να ενημερωθούν όσο το δυνατόν πληρέστερα οι γονείς του σχολείου μας.

Στην τάξη μας διαβάσαμε το παραμύθι «Η Κίκο και το Χέρι» και παρακολουθήσαμε το σχετικό σποτάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

https://www.youtube.com/watch?v=p2H_qEPzOkU

Επίσης κάναμε πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις με αφορμή τα βιντεάκια με τίτλο «Το μυστικό της Νίκης» και «Το μυστικό της Νίκης 2 – Η περιπέτεια του Βίκτωρα».

https://www.youtube.com/watch?v=gyzEcIgogFg&t=24s

https://www.youtube.com/watch?v=d0DSvwsM12c&t=117s

Ας ακούσουμε μία πολύ χρήσιμη συμβουλή μιας συμμαθήτριάς μας:

https://www.youtube.com/watch?v=5BcqL-axTW4

Συνέντευξη: Ματίνα Γαβριήλογλου

Στις 5 Μαρτίου είχαμε την χαρά να υποδεχτούμε στο σχολείο μας (Δημοτικό Σχολείο Ποταμιάς Θάσου) την κ. Ματίνα Γαβριήλογλου, Ψυχολόγο του Χαμόγελου του Παιδιού. Η κ. Γαβριήλογλου υλοποίησε δράσεις με τους μαθητές των Δ, Ε και ΣΤ τάξεων. Επίσης, επισκέφτηκε το Τμήμα Ένταξης, όπου και παραχώρησε στους μαθητές μία συνέντευξη. Ακολουθούν οι ερωτήσεις των μαθητών και οι απαντήσεις της κ. Γαβριήλογλου.

 

Σας αρέσουν τα ζώα;

Φυσικά. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα ζώα. Στο σπίτι μου έχω δύο χρυσόψαρα. Αλλά δεν έχω κάποιο σκυλάκι ή κάποια γάτα, γιατί σκέφτομαι ότι κάτι τέτοιο θα ήθελε πάρα πολλή φροντίδα και επειδή εργάζομαι πολλές ώρες δεν θα μπορούσα να το φροντίσω σωστά. Όταν, λοιπόν, αναλαμβάνουμε τη φροντίδα ενός ζώου, πρέπει να το κάνουμε με συνέπεια.

 Τι ομάδα είστε στο ποδόσφαιρο;

Δεν παρακολουθώ πολύ ποδόσφαιρο, παρακολουθούσα κυρίως μπάσκετ παλιότερα, αλλά και στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο είμαι ΠΑΟΚ.

Ποια ήταν η αφορμή για να γίνεται ψυχολόγος;

Πάντα ήμουν διαθέσιμη στο  να ακούω τους ανθρώπους και να προσπαθώ να βοηθήσω όταν κάποιος δεν αισθάνεται καλά. Θυμάμαι παραδείγματος χάριν να φροντίζω πολύ τους συμμαθητές μου, να φροντίζω παιδιά μικρότερης ηλικίας….Και πάντα ήθελα να ακούω τους ανθρώπους και να τους βοηθάω με κάθε τρόπο.

Έχετε δικά σας παιδιά; Αν ναι, χρειάστηκε κάποια στιγμή να τα βοηθήσετε ως ψυχολόγος;

Έχω μία κορούλα, η οποία είναι δυόμισι ετών. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι πολλές φορές απέχει η θεωρία από την πράξη. Δίνοντας συμβουλές σε γονείς είδα μετά όταν το προσπάθησα στο δικό μου το παιδί ότι κάποια πράγματα ίσως να μην έχουν αποτέλεσμα και κατέληξα στο συμπέρασμα  ότι πρέπει να είμαστε αυθόρμητοι, να γεννάμε καινούριες ιδέες και γενικά να δοκιμάζουμε πράγματα. Δε σημαίνει πως επειδή κάτι πιάνει σε κάποιο παιδί πως θα πιάσει και  σε άλλο παιδί.  Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και χρειάζεται διαφορετικά πράγματα.

Πού σπουδάσατε;

Σπούδασα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στον Τομέα της Ψυχολογίας. Το πανεπιστήμιο αυτό βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη.

Πώς κυλάει μια γεμάτη ημέρα σας;

Οι περισσότερες μέρες μου είναι γεμάτες. Ξυπνάω και ετοιμάζω την κόρη μου. Παίρνω το αυτοκίνητό μου και πηγαίνω στη δουλειά μου. Ενώ μένω στη Δράμα, η δουλειά μου είναι στην Καβάλα. Πολλές φορές πρέπει να επισκεφτώ κάποιο σχολείο, όπως δηλαδή έκανα και σήμερα. Μετά επιστρέφω στο γραφείο γιατί κι εκεί έχω πάρα πολλή δουλειά. Επισκέπτομαι φυσικά και το σπίτι του Χαμόγελου του Παιδιού για να συζητήσω με τα παιδιά που μένουν εκεί και να τα βοηθήσω. Έπειτα, επιστρέφω στο σπίτι μου και συνεχίζω κι εκεί να κάνω διάφορα πράγματα και προετοιμασία για την επόμενη ημέρα.

Πώς νιώθετε που κάνετε αυτή τη δουλειά;

Νιώθω πολύ καλά. Χαίρομαι που βοηθάω πολλούς ανθρώπους. Κυρίως όμως χαίρομαι που δουλεύω με παιδιά. Και ξέρετε, εσείς τα παιδιά έχετε ένα δικό σας τρόπο που αντιμετωπίζετε τις καταστάσεις, έναν τρόπο πιο δημιουργικό και θετικό. Νιώθω λοιπόν κι εγώ ότι «κλέβω» λίγο από τον τρόπο σας και νιώθω καλύτερα από πριν.

Πώς τα περνούν τα παιδιά στο Χαμόγελο του Παιδιού;

Τα παιδιά έχουν πάνω κάτω τη δική σας καθημερινότητα. Το πρωί πηγαίνουν στο σχολείο της περιοχής ανάλογα με την ηλικία τους, επιστρέφουν για φαγητό. Διαβάζουν τα μαθήματά τους και κάνουν τις εξωσχολικές τους δραστηριότητες, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους. Πάντα έχουν κοντά τους ανθρώπους από το Χαμόγελο του Παιδιού που τα φροντίζουν. Τα μεγαλύτερα παιδιά βγαίνουν έξω μόνα τους. Κάνουμε πάρτι γενεθλίων. Πηγαίνουμε διακοπές το καλοκαίρι. Κάνουν δηλαδή ό,τι κάνετε κι εσείς, με τη διαφορά ότι στο σπίτι δεν υπάρχουν δυο τρία παιδιά, αλλά πολλά περισσότερα.

Στο Χαμόγελο του Παιδιού έρχονται παιδιά από οικογένειες που έχουν οικονομικά προβλήματα;

 Όχι, εμείς ως Χαμόγελο του Παιδιού βοηθάμε και υποστηρίζουμε τέτοιου είδους οικογένειες να σταθούν στα πόδια τους, αλλά δεν παίρνουμε τα παιδιά στα σπίτια μας. Σκοπός είναι τα παιδιά αυτά να μένουν με τους γονείς τους. Εκεί εμείς που παρεμβαίνουμε και φροντίζουμε στα σπίτια μας είναι παιδιά που ζούσαν σε ένα άσχημο περιβάλλον, πχ παιδιά που κακοποιούνται ή που δεν έχουν τη φροντίδα που χρειάζονται.

Έχει συμβεί κάποια φορά να πάρει τηλέφωνο στο Χαμόγελο του Παιδιού κάποιο παιδί που κακοποιείται στο σπίτι του;

Ναι, αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές.

Ποιος παίρνει την απόφαση για να έρθει ένα παιδί στο Χαμόγελο του Παιδιού;

Σε κάθε μεγάλη πόλη υπάρχουν τα δικαστήρια. Εκεί είναι κάποιοι εισαγγελείς και κάποιοι ορίζονται να είναι εισαγγελείς ανηλίκων, δηλαδή εισαγγελείς για τα παιδιά. Η δουλειά τους είναι αν έχουν πληροφορίες πως κάποιο παιδί κινδυνεύει ή δεν φροντίζεται σωστά και πρέπει να βοηθηθεί, να πάρουν την καλύτερη δυνατή απόφαση γι’ αυτό το παιδί. Σε κάποιες περιπτώσεις η απόφαση μπορεί να είναι πως το παιδί αυτό πρέπει να πάει σε ένα χώρο παιδικής προστασίας όπως το Χαμόγελο του Παιδιού.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς τα παιδιά ώστε να ευαισθητοποιηθούν οι μεγάλοι;

Ακόμη κι αυτή η προσπάθεια που γίνεται σήμερα είναι μια πάρα πολύ καλή κίνηση γιατί όταν θα βγει η/το εφημερίδα/ηλεκτρονικό περιοδικό θα τη/το διαβάσουν πολλοί μεγάλοι και θα ενημερωθούν. Το ότι σήμερα με τις δράσεις που έχουμε προγραμματίσει θα ενημερωθούν πολλά παιδιά, τα οποία θα μεταφέρουν στους γονείς τους τα όσα άκουσαν. Το πιο σημαντικό βέβαια είναι το ενδιαφέρον που δείχνετε εσείς για αυτά τα παιδιά και τα προβλήματα που βιώνουν και αυτό σας το ενδιαφέρον είναι σημαντικό να το μοιράζεστε με τους μεγάλους, γιατί όλοι εμείς ξέρετε με την καθημερινότητά μας και τις ευθύνες που έχουμε κάποιες φορές ξεχνάμε τα προβλήματα των άλλων.

Καταπατώνται τα δικαιώματα κάποιων παιδιών; Για ποιο λόγο νομίζετε πως γίνεται αυτό;

Δυστυχώς, καταπατώνται τα δικαιώματα των παιδιών και σε κάποιες χώρες στον κόσμο ακόμη και τώρα αυτό θεωρείται φυσιολογικό. Εξακολουθούν να υπάρχουν παιδιά σε τρίτες χώρες που εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες, παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση σε φαγητό ή καθαρό νερό. Βέβαια, καταπατώνται τα δικαιώματα των παιδιών και σε άλλες χώρες που δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τις παραπάνω. Π.χ στην Ελλάδα και σε διάφορες χώρες στην Ευρώπη εξακολουθούν να υπάρχουν παιδιά που δοκιμάζονται, παιδιά που δεν φοιτούν στο σχολείο, που είναι βασικό δικαίωμα των παιδιών. Παιδιά, τα οποία είναι έξω στους δρόμους και δουλεύουν στα φανάρια κτλ. Μην ξεχνάμε και τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που έρχονται από περιοχές που υπάρχει πόλεμος και πρέπει να βοηθηθούν και να προστατευτούν. Δυστυχώς, οι πολιτικές δεν φροντίζουν να μειωθούν αυτά τα προβλήματα.

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το σημαντικότερο δικαίωμα των παιδιών;

Να ζουν την παιδικότητά τους! Τι κάνουν τα παιδιά; Παίζουν, χαίρονται, κάνουν φίλους, χαμογελάνε, παίρνουν φροντίδα και αγάπη από τους ανθρώπους που είναι κοντά τους. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να έχουν το φαγητό τους, τα παιχνίδια τους, να έχουν στέγη, να πηγαίνουν στο σχολείο, να μπορούν να πάνε στον γιατρό όταν αρρωστήσουν. Με μία φράση να μπορούν να είναι παιδιά.

Ευχαριστούμε θερμά την κ. Γαβριήλογλου για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε. 

Παιχνίδι με θέμα τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα

Το παιχνίδι "Κρεμάλα" είναι γνωστό σε όλους και πολύ αγαπητό από μικρούς και μεγάλους. 

Μπορείτε να παίξετε Κρεμάλα και να αναζητήσετε λέξεις σχετικές με τη δημοκρατία και τα δικαιώματα. 

Απλά επισκεφτείτε τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://learningapps.org/10891021